De Belchentunnel in Zwitserland

De Belchentunnel, een architectonisch meesterwerk in het hart van Zwitserland, is niet alleen een belangrijke transportader voor de regio, maar staat ook symbool voor de vooruitgang en technische vaardigheden van de moderne tunnelbouw. Het verbindt de pittoreske landschappen van de Jura met de bruisende metropool Basel en maakt sneller en veiliger reizen door de bergachtige regio mogelijk. In een tijd waarin mobiliteit en duurzame transportoplossingen steeds belangrijker worden, is de Belchentunnel een fascinerend voorbeeld van de uitdagingen en mogelijkheden die gepaard gaan met de bouw van infrastructuurprojecten op uitdagende geografische locaties. De Belchentunnel is een tolweg en heeft in totaal drie buizen, waarvan er op elk moment slechts twee in gebruik zijn.

De belangrijkste feiten in het kort:

• De tunnel is een belangrijke noord-zuidverbinding in Zwitserland.
• De tunnel heeft een totale lengte van 3200 meter.
• De tunnel heeft drie buizen, waarvan er één uitsluitend open is voor onderhoud en hulpdiensten.

De geschiedenis van de Belchentunnel in Zwitserland

Vóór de bouw van de A2 en de Belchentunnel reed het verkeer vanuit Noordwest-Zwitserland en Duitsland voornamelijk over landwegen die over de Hauensteinpas en de Hauensteinpas naar het Zwitserse Plateau leidden. Toen het verkeersvolume bleef toenemen, met op piekdagen tot 3.500 voertuigen die door de stadspoort van Liestal reden, werd het steeds noodzakelijker om effectieve oplossingen te vinden. De planning en uitgebreide geologische studies voor een nationale weg door het Arisdorf- en Diegtertal en de bouw van een tunnel onder de Belchen namen jaren in beslag. In februari 1960 kreeg het project eindelijk officiële toestemming om te worden uitgevoerd.

Bouw en renovatie van de tunnel

Tussen 1963 en 1966 boorden krachtige boormachines door het Juragesteente en creëerden twee tunnelbuizen die elk 40 meter uit elkaar lagen. Deze buizen zijn met elkaar verbonden door zeven dwarsverbindingen, waarvan er drie als ventilatieschachten naar de oppervlakte leiden. Het noordelijke tunnelportaal ligt op een hoogte van 605 meter boven zeeniveau, het zuidelijke portaal ligt op 610 meter boven zeeniveau en het hoogste punt van de tunnel ligt op 618 meter boven zeeniveau. De eerste doorbraak werd voltooid op 16 oktober 1964 en de tunnel werd uiteindelijk geopend voor het wegverkeer in december 1970.

Als gevolg van de enorme druk die werd veroorzaakt door de waterhoudende anhydriet-, gips- en kleimineralen, ontstonden er al snel na de ingebruikname spalling en vervorming op de wanden en vloer van de tunnel. Als gevolg hiervan moest de tunnel meerdere keren tot renovatiewerf worden verklaard. Tussen 2001 en 2003 werden de twee tunnelbuizen afwisselend gesloten om uitgebreide herstelwerkzaamheden uit te voeren en noodzakelijke aanpassingen te doen aan de nieuwste veiligheidsnormen. Tijdens de fase waarin slechts één buis in gebruik was met tweerichtingsverkeer, waren er vaak aanzienlijke verkeersopstoppingen en lange files aan beide zijden van de tunnel.

De theorie van de drie buizen

Om verkeersopstoppingen tijdens renovatie- en onderhoudswerkzaamheden te voorkomen en om altijd twee berijdbare tunnelbuizen met elk twee rijstroken te hebben, wordt er een extra buis in de berg gebouwd naast de bestaande buizen. Op 26. De Federale Raad gaf zijn goedkeuring voor dit project op 1 maart 2003, dat vervolgens ook werd gesteund door de bevolking van de kantons Basel-Landschaft en Solothurn.

In de toekomst zullen de twee buitenste buizen worden gebruikt voor reguliere operaties, terwijl de middelste buis beschikbaar zal zijn als vlucht- en reddingsroute en als rijweg tijdens jaarlijkse onderhoudswerkzaamheden. De officiële opening van de bouwplaats vond plaats in december 2015 en het is de bedoeling dat de nieuwe tunnel in 2022 in gebruik wordt genomen. Na voltooiing zullen de twee bestaande buizen na elkaar worden gerepareerd. Het is belangrijk om te benadrukken dat de bouw van de nieuwe renovatietunnel niet zal leiden tot een capaciteitsverhoging. Zodra het werk klaar is, zullen automobilisten nog maar twee tunnelbuizen hebben met in totaal vier rijstroken. De middelste tunnelbuis zal dan dienen als vluchttunnel, behalve tijdens onderhoudswerkzaamheden in een van de andere buizen.

Op 9. De bouw van de ongeveer CHF 500 miljoen kostende renovatiebuis bij het zuidportaal van de Belchentunnel begon op 1 februari 2016. Ook deze moet in 2022 in gebruik worden genomen.

Vragen en antwoorden over de Belchentunnel in Zwitserland

Is er tol verschuldigd op de Belchentunnel in Zwitserland?

Nee, hier geldt alleen de algemene tolstickerplicht voor Zwitserland. U hoeft dus geen extra tol te betalen. Er zijn slechts twee tunnels in Zwitserland waar je apart tol voor moet betalen. De Grote Sint-Bernhardtunnel en de Munt-La Schera-tunnel.

Hoeveel buizen heeft de Belchentunnel in Zwitserland=

De Belchentunnel in Zwitserland heeft drie buizen, waarvan er altijd maximaal twee in gebruik zijn. Dit zijn de twee buitenste buizen. De derde wordt vrijgehouden voor het onderhoud van de tunnel en is dus alleen bedoeld voor hulpdiensten, omleidingen of andere toegangswegen.

Hoe lang is de Belchentunnel in Zwitserland?

De Belchentunnel in Zwitserland heeft een totale lengte van 3200 meter.